تاریخ انتشار:96/6/4 - 15:46
شماره مطلب:13966428686
تعداد نظرات:0
شهدا - یاوران ولایت

مردان بی ادعا ، در برابر بی احساسی بشر؟؟؟!!!!

لاله های سرخی که امروز از روی بی احساسی بشر ؛ رنگشان حتی از زردی هم گذشته است و به مرز بی رنگی رسیده است. شهیدانی که ما امروز به آنها مدیونیم. لاله هایی که برای بیان درجه ی آنان ، باید از اختر های درخشان فلک استفاده کرد و ضمایم و تعلیقات نظامی حتی نمی توانند نام آن ها را به دوش بکشند.

به گزارش گلستان بیست ؛ فرماندهان واحد های مقاومت پیشگام بسیج دانش آموزی ، صبح امروز در محل پروژه جبهه شهر مشهد مقدس حضور یافتند تا تجدید بیعتی داشته باشند با تمامی شهدا جمهوری اسلامی ایران.

دانش آموزان و تمام مسئولین امروز به رنگ جبهه در آمدند تا درک کنند شب های عملیات را. تا درک کنند سختی 8 ساله. تا بدانند که شهدای ما چه کسانی بودند و قهرمانان واقعی زندگی ما چه کسانی هستند.

دانش آموزان بسیجی امروز در مدت 2 ساعت توانستند بخشی از خاطرات 8 ساله زرمندگان را به مطالعه قرار دهند.

باید به مقام بلند شهدا عزت نهاد. آن جایی که یکی از ته دل نوشت و گفت :

« به نام آن یگانه خدایی که هست و نیست همه ی ما را به وجود آورد. خدایی که پیغمر ما ، رحمت للعالمین ، در هنگام مشکلات از او کمک می خواست و به اذن او بود که تکلم را آغاز کرد. خداوند حکیمی که انسان های پاک و صالح را آفرید تا با فداکاری هایشان راهی برای پیشرفت هم نوعان باشند.

سلام و درود بی پایان یکایک ما به روح پرفتوح شهدای نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران. سلام و صد سلام به خدمت لاله های پرپرشده ی روح الله ؛ مخصوصا 36000 آینده ساز دیروز که هدیه ی جانشان در راه این نظام آینده ی ما را ساختند. درود بی پایان خداوند به فهمیده ها ، خیام ها و بالازاده های این انقلاب که با سن کمشان ، رشادت و جنگاوری را به دنیا ثابت کردند. 36000 دردانه ای که همه شان به جعل کنندگانی معروف شدند تا توانستند در جبهه ی حقظ وطن شرکت کنند. مروارید هایی که مثال آن ها حتی در اعماق اقیانوس های این دنیا پیدا نمی شود. گل هایی که امروز فقط ساقه و برگ خشکیده از آنها باقی مانده است ؛ در حالی که در نزد خدا درختی پر ثمر هستند. آنانی که رفتند تا ما بمانیم. کسانی که به قول برخی انسان های بی خرد و سطحی نگر ، نابود شدند تا ما جاودانه بمانیم.

لاله های سرخی که امروز از روی بی احساسی بشر ؛ رنگشان حتی از زردی هم گذشته است و به مرز بی رنگی رسیده است. شهیدانی که ما امروز به آنها مدیونیم. لاله هایی که برای بیان درجه ی آنان ، باید از اختر های درخشان فلک استفاده کرد و ضمایم و تعلیقات نظامی حتی نمی توانند نام آن ها را به دوش بکشند.

دین همه ی ما به شهدا آنقدر زیاد است که حتی قابل شمارش هم نمی باشد. آسایش و امنیت این کشور در بین کشور های منطقه ، فقط و فقط به خاطر این است که آنان به دنیا فهماندند ، ایران کشوری نیست که بخواهد زیر سلطه ظلم برود.

کشوری که از شمال تا جنوب ، شرق تا غرب آن مدیون ژرف اندیشان روح الله است. بچه هایی که به عشق رهبر ، خودشان را خوراک تانک های دشمن نفرین شده ی حسین بی علی (ع) می کردند. غیورانی که با ایمان و تقوای خودشان گربه ی نوپای این مردم را پاسبان شدند و حماسه ای آفریدند که صدهزار جلد کتاب گینس هم نمیتواند نام آن را بکشد.

امپراطوری های بزرگ ایران با قوا و سلاح های جنگی خود نتوانستند از این میهن دفاع کنند و آنقدر کشور را زیر سلطه ی بیگانگان بردند ، تا که این سرزمین را به گربه ای تبدیل کردند و به سربازان روح الله تحویل دادند.

این رشادت سربازان امام زمان (عج) بود که از این گربه به مدت 8 سال محافظت کردند و جلوی فتنه ی نسل بعدی همان فتنه گران ایستادند.

سربازانی که بر سر سربند یا زهراء ، با هم به دعوا می پرداختند. آن هایی که مدد و نجات خود را از ائمه اطهار می خواستند و یک طرف ریسمان پیروزی خودشان را به ائمه و معصومین می دادند. آن هایی که یک زمانی شیرخوارگان روح الله بودند.

این شهیدان ، ادامه دهنده ی راه امام حسین (ع) هستند و به عالم وجود خود را طوری ثابت کردند ؛ که هیچ استدلالی نمیتواند آن را نقض کند.

آری ، شهیدان هدفشان تقرب به خدا بود. 36000 رهبری که برای خودشان متفکرانی بودند.

یک لحظه در ذهنم سوالی پیش می آید که خدایا ، ما انسان های گنه کار ، چطور می خواهیم دین خودمان را ادا کنیم؟ با وجود اینکه این را میدانیم که به آنها بدهکاریم ، اما باز هم به معصیت و گناه می پردازیم و نمی خواهیم حتی برای لحظه ای هم که شده ، به فکر شهدا و سیرت آنها باشیم.

تا جایی که من گنه کار به برکت دیگران خبر دارم ، آنها در شب عزاداری ائمه به راز و نیاز با خدا می پرداختند. نه به کارهایی که نسل جوان ما امروز دارد انجام می دهد.

نسل جوان ما با این همه شکست هایی که در مراحل زندگی تحمل کرده است ، اما باز هم نمیخواهد برگردد و رو در مسیر شهدا بگذارد.

همه ی ما دلمان خوش است که هر چقدر گنه کار باشیم ، شهدا شفاعتمان میکنند و با همین دلخوشی به گناه خود ادامه میدهیم.

گل هایی که در ایام فاطمیه از مادرشان مدد میخواستند و با اشکی خون آلود به میدان مبارزه با ظلم میرفتند. آنهایی که بیشتر از نصف کالبدشان (جسم) را دل هایشان فرا میگرفت ، و به همین جهت صاحب دلی بزرگ ، و در مقابل دشمن نترس بودند. استادن در مقابل تیر و گلوله ی توپ و تانک ، نیش زنبور نیست ، نیشی است که خداحافظی ای بی وداع به دنبال دارد.

تقدیر و تشکر از آهوانی که برای عقب راندن دشمن دویدند ، به طوری که مادران عزیزشان هرگز به آنان نرسیدند. مادرانی که صبح را به انتظار رسیدن خبری از دردانه هایشان ، به شب می رساندند.

شهیدانی که ده روزه مهر گردون (محبت کوتاه مدت دنیا) را خواستار نشدند و حتی از چیزی به نام مادر ؛ که از همه ی چیز ها برتر و سرتر است گذشتند و به مهر ابدیت رسیدند.

به راستی که آنها زنده اند و ما مرده ایم. آنهایی که خداوند رحمان و رحیم به بهای بالایی (شهادت) ، آنها را از مادران و خواهرانشان خریده است. پرپرشدگانی که هنوزم که هنوزه تعداد زیادی از آنها ؛ به آغوش مادر برنگشتند. شمع هایی که سوختند تا ما ساخته شویم. آنهایی که آن روز ها ، با قلم نداشته ی خود ، پیروزی این کشور را به نقش و تصویر بستند.

ضمن عرض خداقوت به مادرانی که قاب عکس فرزندانشان پوسید ، اما آن پروانه های سفر کرده باز نگشتند.

درود بر صبر پدران و مادرانی که فقط از گل خوش بویشان ، یک عکس باقی مانده است.

سلام بر گم نام هایی که واقعا گم نام شدند ، تا خودشان را نزد خدا ، فرزند ام ابیها به حساب بیاورند.

امروز ما باید یاد و خاطر آنها را زنده نگهداریم و در تمام مشکلات از آنها مدد بخواهیم و شب و روز به دامانشان بیفتیم ، تا ما را شفاعت کنند.

به خداوند رحمان سوگند که اگر از آنها طلب شفاعت و بخشش کنیم ، بی نسیبمان نمی گذارند.

پس بیایم در این ایام ، ایام شهادت بزرگ بانوی دوعالم ، از همه ی آنها طلب بخشش کنیم و بخواهیم تا نزد خداوند ، ما را شفاعت کنند.

الهی ! تو را به حق قطره قطره خون ریخته شده ی این لاله های پرپر بزرگ بانوی دو عالم ، صفوة الرّبّها ، موطن الهدی ، سیدةالنساء ، مکینة فی عالم السّماء ، روح أبیها ، قرّة العین المصطفی ، انسیّةحوراء ، حضرت فاطمه الزهراء (س) ، ما را از شفاعتشان بی بهره نفرما. (الهی آمین)

انشاء الله که در مراحل زندگی ، شیفته ی اهل بیت و سیره ی آنها باشیم و بتوانیم آنها را به عنوان سرمشقی برای زندگی خودمان انتخاب کنیم.

یاد و خاطر تمام شهدا ی جمهوری اسلامی ایران گرامی و راهشان پر رهرو باد.

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم                                           موجیم که آسودگی ما عدم ماست

تقدیم به

همه ی مادرانی که خون دل خوردند ، ولی فرزندانشان باز نگشتند.

خواهرانی که ناله «برادر ، برادرشان» ، هفت آسمان را در بر گرفت ، ولی باز هم برادرانشان برنگشتند.

پدرانی که اشک خود را پنهان کردند ، اما باز هم دردانه هایشان باز نگشتند.

برادرانی که کمبود محبت برادر بزرگ را تحمل کردند ، ولی باز هم لاله هایشان باز نگشتند. »

 

در ادامه تصاویر مربوط به این برنامه تقدیم حضورتان می گردد.

 

افزودن نظر جدید

انتشار دیدگاه به معنای تایید آن نیست . نظرات توهین آمیز منتشر نمی شود .
Image CAPTCHA
لطفا کاراکترهای تصویر را در کادر بالا وارد نمایید.